به شوخی می برد از من آن سیه چشم شیرازی

خیلی وقتا خیلی جاها ،با اشک التماس ازت خواستم و وقتی نمیدادی چقدر بچگونه باهات قهر میکردم  .

میدونم برات بنده ناشکری هستم و می دونم خیلی مونده تا خیلی چیزها رو بفهمهم .

خدایا تو کرمت ، مهرت ، لطفت ، بزرگیت و ... خدایا تو خداییت رو تو گریها و خواهشهای این بارم بهم نشون دادی . این دفعه یادم بود خواسته هام رو یادداشت کنم تا یادم نره چیزهای رو که خواهم داشت ، آرزوهای نشدم بود .

یادم هست انکارهای آسمان و حرفهای تلخ دریا رو ،

یادم هست نامیدی آسمان و کینهای عاشقانه دریا ،

یادم هست اون روزی رو که دریا کنار آسمانش نبود و ...

یادم هست اون شب رو که با همه وجودم از تو خواستم این نشد رو برای این دو به شد تبدیل کنی. اون روز برایم این کار غیر ممکن میاومد ولی یادم یادم هست که چقدر من اون شب به تو ایمان داشتم و حالا می بینم که تو ...

خدایا سپاس گذارم که این چنین به خواستهام گوش سپردی و این چنین نشدی را شد کردی و ای خدایا من بنده کوچکی هستم که هیچگاه از حکمت بزرگ تو حتی اندازه ذره ای سر در نمیارم .

پروردگارا همیشه یاورشان باش و تخم محبت و عشقشون رو به درختی تناور تبدیل کن که ریشه در وجودشون  داشته باشه .

برای امروزشون و فرداهای شیرینی که در پیش خواهند داشت ، سپاسگذارتم .

شکرت خدا .

هنوز صدای تو در گوشم

       وسعت باران است .

**

 اندوهت را می پرستم .

         اندوهی که نشان از بی انتها ترین محبت هستی است ؛

                اندوهی که ادراک احساس ابری من است ؛

                        نوازش تخیل پاییز است ؛

                               زلال عشقی بیکران در آسمان دل است ؛

***

 اندوهت قداست آفتاب است و صداقت آشنای شبهای زمستانیمان ؛

           دریچه ای به بی نظیرترین چشم انداز هستی است ؛

                 انطباق قلبی پر احساس است ، مهتابی تر از گونه های ماه ؛

****

 اندوهت آهنگ تمنایی در حنجره ی مسکوت من است .

            لبخندی بر هراس دل من است .

                     وسعت بودن است و ماندن .

                                گویشی تازه در جریان عشق است .

*****

 آری ٬

اندوه تو اندوه من است .

          و این اشتراک سبزی در تصور باران است .

                      نقطه ای برای اوج ، از این دلتگی خاکستری است . 

******

مخمور طنینی دلگیر از خویشم ٬

     با تمام وجود از نهایت احساس خواستن می نویسم .

          از داشتن ٬

               و از تمنای چشمانی که التماسشان را نمی بینی ،

                     از فریادی که در سلولهای عاشقم زندگی می کند ٬

                         از دستانی که بهانه ی دستانت را گرفته اند ٬

                                از بارانی می نویسم که با حزن بی تاب صدایت بر احساسم بارید .

*******

   از خواهش خویش می نویسم .

         همان تنهایی بی مرز و بی پایان .

                 خلوتی برای ما شدن؛

                          برای زیستن ؛

                                   یکی شدن .

********

در این میان ٬ افسردگی ات را نخواسته بودم .

      سکوتت را و هراسی که باورش کرده ای ٬

              من اینها را نخواسته بودم  .

*********

می دانم !

         می دانم که این ها  مخلوق دلتنگی عشق است .

 دلتنگی ات را بر شانه های باد بگذار ٬

        نشانی ام را بده تا همه را از سینه ات بردارم .

             نشانی ام را بده تا در کوچه های خیس و بارانی ، اولین تبسم را بر لبان هستی ببینیم .

                   بگذار تو را داشته باشم .

**********

تو را در اولین قطره ی اشکم آفریدم ٬

     در اولین قول مردانه ای که دادم .

            یادت هست ؟

                 تو را همان شب ٬

                        در ازدحام سلام های اطرافم ٬

                                 در نهایت صداقت آفریدم .

***********

چگونه حتی خیال رفتنم را خیال می کنی ؟ 

           برایت  از هر چه بگویم ٬ نتوانسته ام که بگویم .

                   این روزها عاشقانه هایم را در خود پنهان می کنم .

                           دور از چشمانت به بغض های شبانه سلام می کنم .

                                      شاید نمی خواهم که بیش از این دلتنگت کنم !

***********

توان دیدن این سکوت را ندارم .

         نمی توانم تو را در بند غریبانه ها ببینم .

               نمی خواهم شاهد بالهای تو در پیله هایی باشم ،

                        که از وجود من بر اندامت بافته ای !

                                 خود این پیله را خواهم شکافت ؛

                                          و پروانه دلت را آزاد و رها ،

                                                   در کنار خواهم داشت . 

***********

قدرت ادامه ای برای من !

      ادامه ای که در سایه ی حضورت معنا می گیرد .

           توان زیستنی برایم .

                  امیدی در انتهای این شب ظلمانی .

                            دستانم را بگیر تا بر پاهایی از جنس احساس بلند شوم .  

*************

ثانیه ها در طپش حضورت نفس نفس می زنند ؛

      در سكوت شبهای مهتابی ،  دل انگیزترین آوایی ؛

              تمام اندیشه ی محزون این رسواترینی ؛

                        جوشش احساس ناب تنهایی ام هستی .

*************

اینک می خواهم با سرعت تو ٬

       پا بر قدمهایت بگذارم ؛

               برویم به هر آنجا که تو می خواهی ؛

                     آنجا که یقین دارم وسعت مهربانی است ؛

                             گستره ای برای زندگی است و افقی برای پرواز . 

**************

یک چیز مانده!

      عزیز دل من !...

              فراموش نکن که دلداگی ام کودکانه  نیست ٬

                        دلداگی ام سادگی نیست ٬

                              دیوانگی نیست ٬

                                      بهانه هم نیست .

                                           - همه ی اینها هست اما نیست -

**************

دلدادگی ام عاشقانه ای صادقا نه است .

         نه خستگی ، که هیچ چیز نمی تواند ذره ای از اشتیاقم را کم کند .

**************

باز فراموش نکن که باور را سوختن نیست و قمار محبت را باختن .

         پس این راه که می رویم بازی نیست ٬

                   این راه لطف است ٬

                      رحمتی است که خدا به قلبهایمان عطا کرده است که عشق را دریابیم .

                               این راه که میرویم  نقشه ی رسیدن به دل است .

***************

از تیرگی نترس !

      خورشید در حال طلوع است ؛

             و این طلوع مرهون عشق است  .

تمام جمله هایم تفسیری است از :

خدایا لطفت بزرگتر از اندازه منه !

 همه چیز ارام.....ارام

 باورت می شود....

علی رغم آن تشویشی که همواره در اعماق وجود همه ما هست

علی رغم همه پنجشنبه های سال که با خاطره ای ارغوانی می شوم

و ته مانده های وجودم که کماکان ارغوانی است  

آسمان ارغوانی است

اتاقم ارغوانی است

و همه چیز بوی ارغوان می دهد

دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

 راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !

 یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !

تو نگرانم نشو !!

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی انکه تو باشی !

یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و بی یاد تو !

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...

 و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

 یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....

 یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...

و بدون شانه هایت....!

و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم

و زندگی کنم !

که این برایم بهتر از هر چیز است ...

حتی بودن با تو ! 

اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...

 " که چگونه.....!

برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...

 و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم ....

 تو نگرانم نشو !!

 "فراموش کردنت را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت"

دردم برایت اشناست ، دیدگانم را دریاب !

قلبم از هجوم انتظارها لرزان است ، من به تو محتاجم !

بودن ، شادی ، خنده ، لطف ، شیطنت ، خوشی ، آغوش ، بازی ، زندگی ، آرامش ، حضور ، شریک ، غم ، اشک ، غصه ، تنهایی ، درد ، کنایه ، دود ، خیانت ، تهمت ، سرما ، تاریکی ، طعنه ، سکوت ، ترس ، ترس ، ترس ...

دنیای دوم : ابی ، نارنجی

خیال ، شادی ، فراموشی ، رویا ، آرامش ،تنهایی ، آرزو ، سکوت ، محبت ، مهربانی ، سپیدی ، آسمان ، شریک ، عشق ، تپش ، واقعیت ، آغوش ، محبت ، مهربانی ، لطف ، حضور ، زندگی ، بودن ، نبودن ، خیانت ، دوری ، اضطراب ، ترس ، شکستن ، ندیدن ، دلهره ، عشق ، خواستن ، آغوش ، نبودن ، ندیدن ، انتظار ، حضور ، آ غوش ، بودن ، پیغام ، صوت ، آغوش ، زندگی ، دوری ، انتظار ، انتظار ، انتظار ...

دنیای سوم : نارنجی ، نارنجی

خاطره ، عشق ، خاطره ، رویا ، خاطره ، حضور ، خاطره ، خواستن ، خاطره ، حسرت ، خاطره ، اشک ، خاطره ، انتظار ، خاطره ، رویا ، خاطره ، خواستن ، خاطره ، دوری ، خاطره ، تمنا ، خاطره ، التماس ، خاطره ، التماس ، خاطره ، التماس ...

دنیای چهارم : سفید ...

آسمان ، انتظار ، خواستن ، تمنا ، آرزو ، نیایش ، التماس ، خواهش ، ابدیت ، آرامش .

مهربانا ! چشمهای خسته و خیسم را با خوابی ابدی به آرامش برسان .

میترسیدم که بازش کنم

دستاتو گرفتی رو چشمهامو گفتی " نترس

حالا بازش کن

من جلو چشاتو گرفتم !"

وقتی چشامو باز کردم

از لای دو تا انگشتایی که بازشون گذاشتی

زندگی رو دیدم

اصلا ترس نداشت !

تازه !

خییلی هم قشنگ بود !

پژمان من اینهمه زیبایی رو مدیون توام !!

داد زد و بدو بیراه گفت خدا سکوت کرد آسمان و زمین راه به هم ریخت خدا سکوت کرد جیغ زد و جارو جنجال راه انداخت خدا سکوت کرد به پرو پای فرشته و انسان پیچید خدا سکوت کرد کفر گفت و سجاده دور انداخت خدا سکوت کرد . دلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد . خدا سکوتش را شکست و گفت عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت . تمام روز را به بدو بیراه و جارو جنجال از دست دادی ، تنها یک روز دیگر باقیست . بیا این یک روز را زندگی کن .

لابه لای هق هقش گفت اما با یک روز ! با یک روز چکار می توان کرد ؟

خدا گفت آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند گویی که هزاران سال زیسته است و انکس که امروزش را در نمی یابد ، هزار سال هم به کارش نمی آید . و آن گاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت : حالا برو و زندگی کن . او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید. اما می ترسید حرکت کن ، می ترسید راه برود می ترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد . قدری ایستاد بعد با خودش گفت وقتی فردایی ندارم نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد. بگذار این مشت زندگی را مصرف کنم . آن وقت شروع به دویدن کرد زندگی را به سرو رویش پاشید زندگی را نوشید زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید می تواند تا ته دنیا بدود می تواند بال بزند می تواند پا روی خورشید بگذارد می تواند...... او در آن یک روز آسمان خراشی بنا نکرد ، زمینی را مالک نشد ، مقامی را به دست نیاورد اما ... اما در همان یک روز دست بر پوست درخت کشید . روی چمن خوابید . کفش دوزکی را تماشا کرد . سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که نمی شناختندش سلام کرد و برای آنهایی که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد.

او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد لذت برد و سرشار شد وبخشید ، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد . او همان یک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند ، امروز او درگذشت ، کسی که هزار سال زیسته بود.